DIPLOMAAT
Zeg mij na.
Frankrijk 1949
Laat me met rust.
Gebaseerd op twee waar gebeurde verhalen
- Bon appétit. - Bon appétit.
Boter.
O, mijn hemel.
Dit moet je proeven.
Hier.
Het is...
- Ja. - Maar...
Ik weet het.
Kijk. Het is zo mooi.
Rustig aan.
Sorry.
Dit is het. Kijk... Stop even.
Ongelooflijk dat we hier gaan wonen.
Paul.
KOOKBOEKEN
Is dit een vergissing?
We zullen dol zijn op Queens.
Verhuiswagen is er.
Gaat het?
- Alles valt. - Hé.
Wat doen we hier?
Zeg mij na.
- 84 vierkante meter. - 84 vierkante meter.
Bij je werk.
Ja, maar het hoeft niet.
We kunnen het contract ontbinden en in de Jeep gaan wonen.
Je hebt gelijk.
- Eric, wat is die herrie? - Wat?
Gaat dit zo elke avond?
Misschien.
Jule?
Het is Versailles.
Fijn dat je het mooi vindt.
Goedemorgen, Lower Manhattan Development Corporation,
LMDC.
Julie Powell.
- Mijn zoon stierf in de tweede toren. - Dat spijt me.
Dat spijt me.
Gaat u over de dienst
- die in de krant stond? - Ja.
- Heeft u invloed? - Nee.
Ik wil iemand spreken. Ik vind 't plan niks.
Ik ook niet.
Jullie zijn bureaucratische sukkels.
Ik niet.
Ik zit in een hokje en doe m’n best.
Ik krijg alleen maar te horen
dat ik 'n formulier moet invullen.
Klopt. Als u het niet wilt, doe ik ‘t voor u,
maar u moet toch komen.
- Naar uw hokje? - Ja.
Het spijt me voor u, maar...
U heeft geen idee, Miss Powell.
- Niet schreeuwen. - Zo inefficiënt.
- Stop. - Idioot.
- M'n kind is behulpzamer. - Ik wil helpen.
Glasvezel in de longen.
2. GEEN EMOTIES.
Hij blijft hoesten. Ik weet niet wat ik moet doen.
Hij krijgt geen lucht
en de verzekering keert niet uit.
- Volksgezondheid bellen. - Voicemail.
Bel Andrea Gomez.
Bedankt.
Chocoladetaart.
- Weet je waarom ik graag kook? - Nou?
Als op ‘n dag niks zeker is,
en ik bedoel niks, kun je naar huis en zeker weten
dat eidooiers met chocolade en suiker en melk
dik wordt. Dat is een troost.
Slechte dag?
Wanneer is het klaar?
Eerst slagroom en stollen.
Ik zal er zijn. Meesterwerk.
Traditionele lunch morgen.
Vreselijk.
Metro.
- Hoi. - Hoi.
Hoe gaat het?
Wat wilt u?
Salade zonder kaas.
- Zonder bietjes. - Zonder spek.
- Zonder ei. - Oké, zeg...
Luister je, Tracy? Aanbod naar 185.
- Daar. - Zeg na.
- 1-8-5. - Wat is er?
Bel me na hun reactie.
Mijn assistent. Onhandig.
Ik zei tegen Allison:
“Koop ‘n panty voor me.”
Ze zei: “Waren op.”
“Ben je ergens anders heen gegaan?” Echt.
Bloomingdale’s. Dat had gekund.
Kon ik m’n assistent maar zijn.
Dat kan.
Ontsla haar en neem geen nieuwe aan.
Dat bedoel ik niet.
Pardon. O...
- Die zijn schattig. - Bedankt.
Zeg maar 190. 1-9-0. Geweldig.
“1-9-0”. Wat ben je van plan?
$190 miljoen. We kopen een perceel in Midtown.
Wauw. Dat is geweldig, Cassie.
Een perceel wat?
Gebouwen.
Afbreken en hoger maken.
- Op je perceel. - Bedankt.
Genoeg over jou, nu ik.
Sinds gisteren beslis ik over de publiciteit.
- Nee. - Meer loon
en ik kan als ik wil een half miljoen lenen.
- Fijn. - Als je wil?
- En op jouw werk? - Het is...
- Emotioneel. - Triest.
- Pijnlijk. - Goed bedoeld.
- Sorry. Ik vergeet iets. - Sorry.
- Hallo? - Hallo?
- Hoi. - Hoi.
Hé, Jules? Ik moet je interviewen.
Tuurlijk, Annabelle. Een eer.
Julie bellen.
Stomerij bellen. Voor etentje donderdag.
Zaterdag ‘n feest.
Nee.
Ik kan je niet elke dag coachen.
Waar gaat het over?
Over onze generatie die 30 wordt.
Mensen die dertig worden. Ik heb het druk.
Ik weet niet wanneer ik tijd heb.
Jij wilt mij spreken, niet andersom.
Is tijdens ontbijt goed?
30 HET NIEUWE 20?
EEN VERLOREN GENERATIE
Ik geloofde haar.
Ze zei: “Over onze generatie die 30 wordt.”
Annabelle liegt altijd.
“Julie Powell, ooit redactrice,
“die ‘De ene’ zou kunnen zijn,
“gaf haar boek op
“en werkt nu op kantoor
“en behandelt de gevolgen van 9l11.”
Je hebt het van buiten geleerd? Zielig.
Ze liet zoveel weg.
Wel een goede foto.
- Dik. - Alleen je gezicht.
Weet je wat Annabelle nu doet?
- Een blog. - Waarover?
Hoezo waarover? Over Annabelle.
Over alles wat in haar opkomt.
Haar stomme, flauwe, smakeloze...
Ik kan ‘n blog schrijven.
Ik heb gedachten.
Jij bent tenminste ‘n schrijver.
- Nou. - Je boek.
Een half boek. Niemand wou ‘t uitgeven.
Dan ben je pas een schrijver.
Een blog hoeft niet uitgegeven te worden.
Je gaat online, drukt op enter en daar staat het.
Wat moet ik schrijven?
Jij bent redacteur.
Waarom schrijf je niet over Queens?
Een korte blog.
Of over je baan.
Als ‘n collega het zou lezen...
- Hallo. - Dit is goed.
Dit is echt goed.
En het is een manier om iets anders te doen.
Net als koken.
Schrijf een blog over koken.
Ik ben geen kok, zoals Julia Child.
Julia Child was niet altijd Julia Child.
Als ik echt wil leren koken,
kan ik Julia Childs kookboek volgen.
Ik kan erover schrijven.
Ik heb er eentje, gestolen van mijn moeder.
Toen ik acht was, kwam mijn pa’s baas bij ons eten
en we aten boeuf bourguignon.
En dan wel Julia’s boeuf bourguignon.
Het was net alsof Julia in de kamer was
als een goede fee.
En alles zou goedkomen.
Ik ga dit nu omdraaien,
wat vrij gedurfd is.
Ze veranderde alles.
Eerst was het diepvries, blik en marshmallows.
Spot niet met marshmallows.
Als je iets omdraait,
moet je moed hebben.
Vooral als het een losse massa is...
Dat ging niet heel goed.
Bij 't keren
- had ik niet de moed... - Ze is geweldig.
...die ik had moeten hebben.
Doe hem gewoon weer bij elkaar.
En je bent alleen in de keuken, dus wie ziet het?
Parels in de keuken.
...je moet oefenen.
Ik ben Julia Child.
Bon appétit.
- Bon appétit. - Bon appétit.
Bon appétit.
Julia Child is co-auteur van het boek Mastering the Art of French Cooking.
Bon appétit.
“Voor de bediendenloze Amerikaanse kok.”
Ik heb nog nooit een ei op.
Een gevoelige maag. Het lukt wel.
Ik kook uit het kookboek van Julia Child
en schrijf erover.
- Ik heb ‘n deadline nodig. - Want?
Anders gaat ‘t zoals altijd.
Ik maak niets af.
- Hé. - Het is waar.
Weet je waarom?
- ADD. - Heb je ADD?
Daarom ben ik slecht in huishouden.
Is dat het?
Ik wil ‘n deadline.
“Heerlijk geluid als een deadline voorbij gaat.”
- Hitchhiker's Guide to the Galaxy. - Echt.
- Oké, een jaar. - Een jaar?
Dit ding weegt een kilo.
Ik heb een baan. Soms kom ik pas om acht uur thuis...
Het is krankzinnig.
- Krankzinnig? - Ja.
- Oké, wil je Blog Z? - Ja.
Blog Z wordt het.
Alleen
bediendenloze koks.
HET JULIE/JULIA-PROJECT
“Bediendenloze Amerikaanse koks.”
- En? - Heerlijk.
Je BLOG is er.
“Bloggen maar.”
“Het Julie/Julia-project.“
Het boek.
Eerste editie, 1961, Simone Beck, Louisette Bertholle,
en Julia Child, de vrouw die Amerika leerde koken en eten.
Niemand kan aan haar tippen.
De uitdaging: 365 dagen, 524 recepten.
De uitdager: Julie Powell.
Overdag ambtenaar, 's avonds kok.
Riskeert haar huwelijk, haar baan
omdat ze 'n idioot project doet.
Niemand weet hoe lang 't duurt.
AFTELLEN
365 dagen 524 recepten
Beste Charlie, Julia vindt het hier heerlijk.
Ze wil blijven.
Je weet hoe chagrijnig Fransen kunnen zijn.
Iedereen is zo aardig.
Iedereen vindt Julia aardig.
Charmant.
Ze vindt hen de geweldigste mensen.
Ik voel dat ik Frans ben.
Dat moet wel.
Misschien.
Ik zou het niet erg vinden om voor altijd hier te blijven.
Fijn dat je kwam,
- echt. - Goede show.
- Bedankt. - Genoten.
- Gefeliciteerd. Goede tentoonstelling. - Bedankt.
Jack, mijn vrouw Julia.
- Prachtige tentoonstelling. - Bedankt.
- Ik ben trots op je. - Mooi.
Fransen eten Frans eten.
- Elke dag. Ongelooflijk. - Echt.
Ik hou zoveel van je, jij mag ‘t eerste hapje.
- Lekker. - Voordat ik... Lekker?
Wat moet ik doen?
Waarmee?
Ik wil geen kantoorbaan meer.
Moet ik niet iets doen?
Deze vrouwen doen niets.
- Zo ben ik niet. - Weet ik.
Ik zag ‘n bericht op het mededelingenbord
voor hoedenmaaklessen.
Je vindt hoeden leuk.
Klopt.
Wat vind je echt leuk?
Eten.
- Dat vind ik leuk. - Ik weet het.
- Je bent er goed in. - Ja.
- Je bent goed. - Ik dij uit.
Ik wilde bridgelessen nemen.
- Je vindt bridge leuk. - Klopt.
Een aas vier punten, drie voor ‘n heer
twee voor ‘n koningin, één voor ‘n boer.
Kaarten bij je houden.
Heeft u Franse kookboeken in het Engels?
- Ik ben bang van niet. - Goh.
De verkoper. Ze...
Wist niets... Er zijn geen Franse kookboeken in ‘t Engels.
Ik heb Joy of Cooking van Irma Rombauer,
uitstekend, maar niet Frans.
Dus vroeg ik Avis De Voto
om te kijken in de VS voor een...
Juist.
Ik dacht dat ik Frans sprak.
O, mijn hemel.
Wat hebben we hier?
- Een... - Mijn memoires.
Kijk.
Geweldig. Maar het is in het Frans.
- Lukt wel. - Bedankt.
Ik leer het wel. Echt...
Proficiat voor mij.
Proficiat.
- Wat betekent dit? - Wat?
- ”Was de dijen?” - Nee, “dopen.”
- Kijk, maar... - Waar?
“In boter.” Ja. Maar...
“Doop de dijen in boter en vul de...”
Wat is dat?
- De kip. - Juist. Kip.
“Tot ze niet meer kan.”
- Niet. - Wel.
Ik loop het recept met je door.
- Waarom ga ik niet naar de kookschool? - Ja.
- Ik meen het. - Ik ook.
O, mijn hemel.
Wat als ik jou niet had?
Maar je hebt me wel.
O, hemel.
Gisteren was dinsdag 13 augustus 2002.
Dag één. 364 dagen te gaan.
Ik maakte hollandaise,
gesmolten boter geklopt met eidooiers
tot het een gladde massa is.
Is er iets beter dan boter?
As je iets proeft
dat zo lekker is en denkt: “Wat zit hierin?”
Het antwoord is altijd: boter.
Ongelooflijk.
Het is flink geklopt.
Als we nog maar 30 dagen te leven hebben,
eet ik niets anders dan boter.
Dit is het laatste wat ik zeg.
Je kunt nooit te veel boter hebben.
24 augustus, dag 11.
Zijn dit te veel champignons?
Nog 353 dagen. Vreselijke werkdag.
Zogenaamd lief omaatje
noemde me een pennenlikker.
Thuis maakte ik kip met room en champignons
en het was heerlijk.
Nieuwtje.
Ik bakte champignons altijd verkeerd.
Niet te veel, anders worden ze niet bruin.
Luister je, wie je ook bent?
Heerlijk.
Dag 22.
Met vijgenjam.
Ik gaf bijna al m'n geld uit bij Dean & DeLuca.
Ik besefte bij de metro
met mijn boodschappen
en een enorme plant,
dat de plant geen goed idee was.
Sorry.
Ik zweette vreselijk.
Ik was te druk met vet eten koken om te sporten.
Thuis werd ik toegejuicht door mijn moeder.
Herinner me waarom je...
- Blogt. - Hoe het ook heet.
Het is ‘n leefregel. Net als sit-ups.
- De druk neemt toe. - Wat voor druk?
Je hebt een baan, een man
en je wordt ziek van het bloggen.
- Het is alsof je bij de AA zit. - Hoezo?
Je hebt elke dag iets te doen.
Hoe ken je dit jargon?
Ben je alcoholist?
Ik heb korte-termijndoelen nodig.
Dit is gewoon idioot.
Wie leest zo'n blog?
Mensen.
Je wilt dit doen
en zo niet, kan het niemand schelen.
Nee. Ik begin net.
Het is alles voor me.
Hallo?
Rottelefoon.
Het is niet alles.
Zo bedoelde ik het niet.
Gisteren pocheerde ik 'n ei.
Het leek logisch
op de een na ergste werkdag.
Waarom at je nooit eieren?
Ik at eieren in cake.
Nooit een heel ei. Ik was koppig.
Het kookt.
Ik dacht dat eieren pocheren simpel was.
Maar helaas.
“Doe het eiwit over de dooier
“drie seconden lang.” Meteen.
Smerig.
Of de eieren zijn niet vers.
Ze zijn vers.
Niet snauwen. Ik citeer Julia.
Met z'n drieën bij 'n pan kokend water
maar het is wel gelukt.
- Hallo. - Welkom.
Hoe lief is dat?
Ik at mijn eerste ei ooit.
Ik dacht dat eieren slijmerig waren, maar het smaakt
naar kaassaus. Jummie.
Julia, je bent goed.
- Proost. - Proost.
Een uitstekende wijn, hè?
- Weet Julia van jou? - Hopelijk.
Ik fantaseer dat ze komt eten.
We worden hecht.
Niemand leest mijn blog.
Alsof ik dingen de leegte instuur.
Annabelles blog, heb je die nog gelezen?
Ja.
- Grappig. - O, ja?
Ze gaat met ‘n rijke man met ‘n vliegtuig.
Ze doen het in de lucht. Mensen lezen het graag.
Wat als je je vrienden niet mag?
- Normaal. - Niet bij mannen.
We hebben het niet over mannen.
Nog 47 weken te gaan en ik voel me fantastisch.
Soms vraag ik me af: leest iemand anders dit?
Vast wel, toch? Iemand?
Iemand?
reactie 1
Ik heb een reactie.
Julie, met je moeder. Ik snap niet
waarom je dit doet. Ik ben je enige lezer.
Dat telt niet.
Vandaag leren we eieren koken.
Zorg dat het ei vers is.
Ik hoopte op...
Iets geavanceerders, Madame Brassart.
Maar je bent geen geavanceerde kok.
Ik weet hoe ik een ei moet koken.
Kun je een eend uitbenen?
Nee, dat is precies
wat ik graag wil leren.
Er is nog een klas, niks voor jou.
Het is voor professionnel, wat jij nooit zult worden.
Allemaal mannen, soldaten.
En heel duur.
Ik denk niet dat je het geld wilt betalen.
Hoeveel?
De ui is klaar, maar...
Houd het mes zo vast.
Pols. Duim hier.
De hand en het mes zijn één.
En de andere hand moet je beschermen.
Alleen de ui snijden. Ja?
- Niet mezelf. - Ja.
Nu je duim hier en je andere vingers hier.
Jule?
Je doet teveel je best.
Zoals die mannen naar me keken.
Alsof ik een frivole huisvrouw ben die haar tijd wil doden.
Nou...
- Waar ga je heen? - Weg.
- Honger? - Nee.
Mooi.
Ta-da.
Goed gedaan, Madame Child.
Beste Avis, mijn derde week bij Le Cordon Bleu
en ik ben zo blij.
De wekker gaat om 6.30 uur en ik spring uit bed.
Ik ben wakker.
Om 7.30 uur zit ik in de klas aardappels te schillen.
We maken bouillon en ontgraten vis.
We plukken duiven. We maken gebak met zo veel boter,
dat je aderen dichtslibben.
Mijn leraar gaat zo snel soms.
Maar ik loop voor op de mannen,
onvriendelijke mannen, totdat ze ontdekten dat ik onbevreesd was.
Daar kwam ik toen ook achter.
Ochtendklas eindigt om 12.30 uur en thuis maak ik lunch voor Paul.
Paul doet een dutje.
Daarna gaat hij weer naar de ambassade en ik naar school.
Je moet een vijzel en stamper hebben.
Mijn vader vindt het erg dat ik naar de kookschool ga.
Wilde me geld geven voor een kok.
Ga verder. Leuk. Dit doet ertoe.
De enige Amerikaan in Parijs
die eten kopen even leuk vindt als een jurk kopen.
Logisch als je ergens woont waar ze niets hebben in je maat.
Wist je dat als je vlees niet droogdept,
het niet mooi bruin wordt?
Irma Rombauer zegt daar niets over in de Joy of Cooking.
Avis, ik ben in de hemel.
Ik zoek al jaren naar mijn roeping.
- Fijne Valentijnsdag. - Ik heb 'm.
We kennen elkaar uit Ceylon.
Maar hij zag me niet staan.
Wel. Ik zag je benen meteen.
Je was ‘n wellustige man.
- Alle vrouwen waren gek op ‘m. - Vind je het gek?
We moesten naar China.
Overheerlijk, al zeg ik het zelf.
Julia.
Hierna geef je les bij Cordon Bleu.
Vast niet.
Die vrouw haat me.
Kom, niemand haat jou.
Klopt. Maar zij wel.
Spionnen?
Nee. Ja. Nee.
Zo doortrapt, hè?
Bij de Geheime Dienst maar geen spion?
Ik was maar een archivaris.
Paul ontwierp alle oorlogskamers voor generaal Mountbatten.
Alleen kaarten en zo.
Echt wel. Hij won de oorlog voor ons.
Dat moest wel. Het duurde maar voort.
We waren in China, gingen eten als vrienden
en Julia was ‘t helemaal.
Julia was het altijd al.
Julia, jij bent de boter op mijn brood.
Ik hou van je, schat.
Fijne Valentijnsdag.
Beste Charlie,
Julia die kookt is net zo fascinerend
als kijken naar 'n percussionist.
De oven gaat zo snel open en dicht
en je ziet amper hoe behendig ze de lepel erin doopt
om te proeven.
Net een perfecte drumsolo.
Met haar vingers
haalt ze cannelloni uit een pan kokend water
en schreeuwt:
“Deze zijn zo heet als een stijve.“
- Wat zei ze? - Ja.
- Julia Child zei: “Heet als ‘n...” - Geschokt.
Een brief van Paul Child aan z’n broer Charlie in 1949.
Ze ging naar Le Cordon Bleu.
Julia en Paul, beaucoup, beaucoup.
- Dit is het bewijs. - Wat?
Het uiterlijk zegt niets.
Ze waren zo verliefd.
Chilisaus van ‘n lezer.
Vandaag kreeg ik 12 reacties en ik kende niemand.
Bedankt voor de spullen.
Ik heb 65 recepten gemaakt in 47 dagen.
59 dagen gehad, nog 437 recepten.
ZOETE SOUFFLÉS
Op schema.
Een cakeje.
Hierna kreeft thermidor
en daarvoor moet ik een schaaldier doden.
Hoe ga ik dat doen?
De slaapmachine naast ons bed
die de herrie van auto's dempt
sprak vannacht tegen me en zei:
“Kreeftenmoordenaar.
“Kreeftenmoordenaar.”
Volgens een lezer moet je kreeft eerst verdoven in de vriezer.
Een ander: “Kom op, dood de kreeft.
“Pak een mes en doe het.”
Hij leeft.
Eric.
O, god.
“Omgaan met levende kreeft.
“Als je geen levende kreeft wilt stomen,
“steek de punt van ‘n mes tussen de ogen.”
Julia, het klinkt zo simpel.
Kreeftenmoordenaar.
Eric.
Wegwezen.
Ik heb je niet nodig.
Ik gooi ze gewoon in het water
en doe de deksel erop, klaar.
Prima.
Hallo.
Tot ziens.
Het spijt me.
Gaat het?
Oké.
Oké, prima.
Prima, jongens.
Er is een nieuwe sheriff.
Kreeftenmoordenaar.
Onder controle.
Je bent een engel.
Bedankt.
- Bedankt. - Graag gedaan.
- Nu niet. - Wel.
- Nee, kan niet. - Wel.
- Nee. - Prima.
- Eric. - Eentje.
- Nog één. - Wegwezen.
Weg.
- Bedankt. - Hoe gaat ‘t?
Proficiat.
Fijn je te zien.
- Taart. - Taart. Zwager.
- Hou van je. - Hé.
Hoi.
Bon appétit.
Gefeliciteerd.
- Van harte. - Bedankt.
Fijn dat jullie er zijn.
Bij hun ontmoeting was Julia maagd.
- Echt? - Wauw.
Ze was bijna 40.
- Echt? - Hoe weet je dat?
Julia’s brieven aan Avis De Voto.
Paul schreef z’n broer. Niemand zei iets.
Ze kon amper een ei koken.
Geweldig, hè?
Echt?
- Gesmoorde komkommer is super. - Lekker.
Ik ben geobsedeerd door haar.
Echt.
Mooi. Dit is heerlijk.
Echt, zo lekker.
Meer is er niet. Kreeft is duur.
Zet PayPal op je website.
Dan kan men doneren.
O, ja, absoluut.
Je hebt fans.
Echt? Heb ik fans?
Ja, inderdaad.
- Ik vraag niet om geld. - Want?
Neem PayPal. Dan hebben we meer kreeft.
- Harder. Uitblazen. - Dertig.
Gefeliciteerd, lieverd.
Bedankt.
Net die van Julia.
Die van haar waren vast echt.
Ze zijn mooi.
Laat mij maar.
Even kijken.
Goed zo?
Ja.
Ik ben 30.
Ik dacht dat het erg zou zijn,
maar dankzij jullie en Julia
kan ik het wel aan.
Taart.
Meer taart. Lekker?
Hé, jij.
Ik ga naar bed.
Ernie, 53 reacties.
Dat meen je.
- Julie Powell. - Kan ik bij u terecht?
Wat is er?
Te veel eten, te weinig seks.
Niet grappig.
Vond ik wel.
Ja, klopt.
- Weet je? - Wat?
Je hebt de op twee na meest gelezen blog.
- Echt? - Ja.
Ja.
Dus voor iedere reactie
zijn er honderden die geen reactie achterlaten.
Net alsof er een groep mensen met mij verbonden is.
Ze hebben me nodig.
Als ik niet schreef, zouden ze boos zijn.
Ze nemen vast vergif in om zichzelf te doden.
Julia.
Maak je nog hoeden?
Nee, niet meer.
Ik wil afstuderen aan Cordon Bleu.
Dat stomme mens wil geen examen inplannen.
Madame Brassart? Heb je het over haar?
Ze is een trut.
Klopt.
Ze is de enige die ik niet kan uitstaan.
Voor mij niet.
Kennen jullie elkaar?
Julia Child, Simone Beck.
- Simca. - Simca, hoe gaat het?
Mijn vriend Louisette Bertholle.
Dat jullie elkaar niet kennen.
Ze schrijven een kookboek.
- Voor Amerikanen. - Echt?
Waarom moet je examen doen?
Voor een diploma. Om les te geven.
Geen diploma voor nodig.
Misschien.
- Avis zei hetzelfde. - Wie is dat?
Mijn vriendin, Avis De Voto, in Cambridge.
Ze is erg slim.
Maar ik wil toch een diploma.
Ik ben erg conventioneel.
Ik weet niet wat ik moet.
Schrijf een brief aan dat mens
en dreig.
Dreigen? Waarmee?
De Verenigde Staten.
Ja.
Zeg dat de ambassadeur van de VS wil dat je examen doet.
Nee.
Dat kan ik niet.
De ambassadeur van de VS. Ik ken hem amper.
Natuurlijk wel.
Beste Madame Brassart,
iedereen op de ambassade,
ook mijn vriend de ambassadeur,
zal erg verrast zijn dat ik geen examen mag doen.
Je schrijft de recepten
voor oeufs mollets. Côtelettes de veau en surprise,
et crème renversée au caramel.
Côtelettes de veau en surprise.
Geen idee wat kalfsvlees en surprise was.
Gemaakt tijdens de les. Kalfsvlees met champignons in een zak.
Een papieren zak. De verrassing.
Je opent de zak, verrassing.
Kalfsvlees en champignons. Ik ben nog nooit gezakt.
- Ik ben een topleerling. - Vraag een herexamen.
- Kan dat? - Tuurlijk.
Je kunt bij ons lesgeven.
Goh.
Ben je van plan les te geven?
Amerikanen in Parijs leren koken.
Madame Child, u heeft geen kooktalent.
Maar de Amerikanen merken het verschil niet.
We gaan helaas de gelei in.
Gelei die naar rundvlees smaakt.
Klinkt heerlijk, hè?
Waarom zou niemand ze maken?
Een kalfspoot,
die m'n geduldige man heeft gehaald,
die kook je tot je keuken naar een looierij ruikt.
Laten stollen en op 'n bord draaien.
Wat volgens Julia Child simpel is.
Het enige wat ik kan zeggen,
is dat ze loog.
Shit.
- Shit. - Hoeveel geleirecepten?
Zeven.
Maak ze dan niet.
De Geleipolitie komt heus niet.
Je kan liegen.
Dat kan ik niet.
Julia weet het. Alsof ze me in de gaten houdt.
Ik word een beter iemand door haar.
Getver. De gootsteen. Kijk.
Ik haat het hier.
Je haat het?
Hoe kan ik iets koken in deze keuken?
Daarom ging mijn vorm stuk. Hebben we ontstopper?
Als jij ‘m hebt gehaald.
Dus dat moet ik ook doen?
Je lijkt nu helemaal niet op Julia Child.
En als ik mijn deadline niet haal? Een jaar verspild.
Ik was ooit slank en nu word ik dik.
- Dik? - En
‘n eend uitbenen.
- Wanneer? - Ooit.
- Kun je het je voorstellen? - Nee.
Natuurlijk niet.
Jullie herinneren je vast nog
mijn inzinking met de gelei
en mijn belofte een beter mens te worden.
Ik bond de poulet rôti à la normande op,
gebraden kip met lever en roomkaas,
en die viel op de grond, 'n kleverige troep.
Dus kort gezegd: weer inzinking.
Dit is idioot.
Erger.
Ik kan niet opbinden.
Ik huilde als een klein kind.
Ik zie er niet uit.
Ik neem wel op.
Hallo?
Wie is dit?
Een momentje.
Ik weet niet of ze er is. Wacht even.
Een reporter van The Christian Science Monitor.
Hij wil over je schrijven.
Echt?
Moet hij terugbellen?
Ik wil met hem praten.
Hallo?
Ja?
Wie wil je meenemen?
Nee, ik weet wie dat is.
Wie?
Dat zou fantastisch zijn.
Tot ziens.
- Wie? - Raad eens wie er komt eten?
O, mijn god.
Op De Drie Musketiers.
Eén voor allen, allen voor één.
Ja.
Ik vond het vreselijk
om deze recepten om te rekenen.
- Maten doen er niet toe. - Zeker wel.
Absoluut.
Onze discussie
bij het kookboek.
Dat nu af is.
Het ligt bij de uitgever. We worden beroemd.
De volgende Mrs Joy of Cooking.
Misschien. Eens proberen.
Kan ik helpen?
Ja. Het is mieux.
Ze zijn vroeg. Amerikanen.
Beste Dorothy, je zus Julia is nu een kookleraar.
We hebben drie leerlingen die $2 per les betalen.
Dat dekt amper de kosten, maar ach.
Simca, Louisette en ik zijn De Drie Musketiers.
Soms zijn we maar De Twee Musketiers,
want Louisette heeft vaak hoofdpijn
en ze gaat tijdens de les naar de dokter.
Een beetje hoofdpijn.
Je ontmoet hen als je hierheen komt
tenzij Louisette natuurlijk maagpijn heeft.
Perfectie. En anders nooit verontschuldigen.
Geen excuses. Geen uitleg.
Louisette verliet ons, maagpijn.
De dag daarvoor
vertrok ze voor de chocoladepudding klaar was.
Alsof de tandarts alleen dan tijd had.
Ik wil haar niet mislopen.
Dat is onmogelijk.
Ik zie haar niet.
- Daar is ze. - Dorothy.
Julia. Ik heb je gemist.
Fijn je...
- Paul. - Hoi, lieverd.
Wat een avontuur op de boot.
- Niet zeeziek. - Goed zo. En je benen?
Mensen vielen als bosjes.
- Kijk. - O, mijn god.
Kijk dan.
Ik denk de hele dag aan eten en droom er ‘s nachts over.
Echt geobsedeerd.
Ik zie haar amper.
Ik droomde dat ik cassoulet voor pa maakte
en hij vond het vies.
Hij begrijpt hier niets van.
Het is bijna zielig.
Hij wilde dat we in Pasadena bleven
en kinderen produceerden.
- Waarom niet? - Te groot.
Dat is waar.
Je past er niet tussen.
- Dus doe je het niet. - Klopt.
Niet praten over politiek met pa.
- Nee. - Dan betaalt hij niet.
- Nee. - Ik kan niets beloven.
- Hij aanbidt senator McCarthy. - Ja.
- Pasadena. - Pasadena.
Ritueel.
Je hebt de brie.
- Is dit brie? - Ja.
De geweldigste kaas ooit, niet?
- Ja. - Ja.
Het antwoord is ja.
Chez la Mère Michels chef gaf ‘t recept voor beurre blanc.
Wat is beurre blanc?
- Boter in witte wijnazijn, ingekookt. - Jummie.
Je roert ze samen
en het zuur in de azijn beïnvloedt de melk in de boter
zodat de boter niet smelt
maar romig en licht wordt,
met een fantastische, subtiele soort van...
Zure smaak.
Het heeft iets zuurs.
Zuur?
Ja.
Dat is...
Mijn man.
Goed,
je serveert het bij vis. Ik maak het voor je.
- Goddelijk. - Ja.
We geven ‘n feestje voor je.
- Echt? - Spannend.
Ik wil je aan een man voorstellen.
Je vindt hem echt...
Hij is...
Heel lang.
- Pardon? - Hij is heel lang.
- Extreem lang. - Ik ook.
- Hij is langer. - Nog langer.
Dat is mooi.
Oké.
Best goed.
Maar niet geweldig.
Dames, willen jullie iets?
Ja.
Ga je gang. Heerlijke tapenade.
Daar ben je.
John.
Daar ben je.
Waar is die zus van je?
Daar. Hoi, John.
- Hoi, Paul. - Daar.
Ze weet van je.
Ik wil haar niet storen.
Met Ivan Cousins? Ze kennen elkaar net.
Dorothy ziet niks in Ivan Cousins.
Geachte aanwezigen...
John, wat heerlijk.
Wat een bruiloft.
Hier, Julia.
- Prachtig. - Bedankt, pa.
Ik ben niet blij met dit huwelijk.
Dat was je ook niet bij ons.
Klopt.
Hoe gaat het op de ambassade?
Prima. Bedankt, Phila.
Al werd onze bibliotheektoeslag ingekort met 90%.
Senator McCarthy heeft veel invloed.
Senator McCarthy is kordaat.
Zo’n man bewonder ik.
We kennen veel mensen die hun baan verloren
na jaren werken voor de regering.
Paul moest alle boeken in de bibliotheek noteren.
Alsof de Franse regering beter is.
- En... - Zullen we dansen?
Kom, dans met me.
Pardon.
Je begon er toch over.
Ik leer ‘t nooit.
Waar is mijn twijgje?
Hier, aan het kloppen.
Wat eten we, mayonaise?
- Lekker. - Ja, hè?
- Zeer. Van je zus. - Ik stuur Avis dit recept.
Ik ben enthousiast.
- Een doorbraak. - Zo smaakt het.
Dorothy is zwanger.
Paul.
Is dat niet geweldig?
Ja.
Oké.
- Ik ben zo blij. - Ja.
Ik weet het.
Als je de kom verwarmt voordat je de dooier klopt,
verandert alles.
Onfeilbare mayonaise.
Ik heb ‘t getypt.
- Niet mee eens? - De mayonaise? Jawel.
Je hebt vast gelijk.
Wetenschappelijk benaderen.
Julia.
Probleempje.
- Onze redacteur... - Voor ons kookboek.
...vindt ‘t boek niet Engels.
Dat is het wel.
Ze wijzen het af.
Maar als we ermee doorgaan,
moeten onze recepten bewerkt worden
voor Amerikaanse koks.
Wil jij dat doen, Julia?
Ik?
Ja.
We gaan raden wie er komt eten.
Woensdag ontvang ik een voorname gast.
Eerste hint.
De afstand tussen Julia Child en mij wordt steeds kleiner.
Kleiner.
Niet Amanda Hesser van The New York Times
of Nigella Lawson of Ina Garten.
Tweede hint:
ik maak boeuf bourguignon,
die onze voorname gast maakte
toen ze Julia's boek las.
Julia’s boeuf bourguignon.
Omdat niemand mijn geheime gast raadde, vertel ik 't wel.
Judith Jones, de redactrice
die Julia's kookboek publiceerde,
de vrouw die belangrijk werk herkende.
Ze wil vast niet meer zo laat eten
en daarom maak ik de stoofpot de avond ervoor.
En tijdens het koken
is het net alsof Julia en ik communiceren
op een spiritueel niveau.
Maar ik praat vooral tegen mezelf.
- Hoe lang? - Tweeënhalf uur.
Welkom.
Ik ben Julia Child.
Vandaag gaan we les fêtes d’holiday maken.
Eerst een halfuitgebeende kip, een poularde demi-désossée.
Verwijder de lever en bak deze met uien als tussendoortje
of misschien als leverworst op een cracker
of een zoute wafel.
Zoute wafel.
Katten en honden zijn dol op lever.
Bewaar de lever.
- Bewaar de lever. - Bewaren.
Op de buik
en snijd over de rug naar de staart.
Krak.
Nu heb ik me gesneden.
Fijn dat 't is gebeurd.
Ongelukken gebeuren in de keuken.
Daar is nog niet over gesproken.
Stop het bloeden.
Meteen druk uitoefenen met het schort.
Houd je hand boven je hoofd.
Neem natuurlijk stolmiddel, zoals kippenlever.
De lever dus niet weggooien.
Het klopt. Een tourniquet.
Waarom draaien jullie?
Ik ga slapen. Bon appétit.
Nee.
Een saaie verzameling recepten.
Het is niet functioneel.
Ik moet alles weggooien en opnieuw beginnen.
Dit moet een kookboek zijn
over Frans koken voor Amerikanen zonder koks.
Bediendenloos.
Is dat een woord?
Bediendenloos.
Ik denk het wel.
Julia?
- Stel dat we weg moeten uit Parijs? - Waarom zouden we?
Mijn functie was voor vier jaar.
We hebben dus nog tijd.
Acht maanden.
Dit kookboek kun je niet in acht maanden afmaken.
Nee. Maar twee jaar lijkt mogelijk.
Julia.
Als ze me overplaatsen?
Kunnen ze dat?
Ja.
Ze geven niets om me.
Paul. Natuurlijk wel.
Echt niet.
Als we niet blijven,
stuur ik de pagina’s op en sturen zij ze weer terug.
Daarom bedachten ze de post en carbonpapier.
Of ik ga met de trein naar Parijs
als wij drieën echt samen moeten werken.
Of wij tweeën, want Louisette doet niks.
Maar we blijven ergens in Europa.
Denk je ook niet?
Het valt niet te zeggen met ‘t huidige politieke klimaat.
Senator McCarthy haat ons soort.
Wat hebben wij gedaan?
Niets. Daar gaat het niet om.
We waren in China en dat is voldoende.
We zijn nog steeds hier.
- Klopt. Je hebt gelijk. - Ja.
Op het boek.
Frans koken voor iedereen.
Of Thuis Frans koken. Welke vind je goed?
Allebei.
Beste Avis, hierbij een deel van 't kookboek vanaf het hoofdstuk over sauzen.
Niemand mag het zien,
TOPGEHEIM
tenzij hij niets te maken heeft, had
of zal hebben met een uitgeverij.
Sommige mensen willen niets liever
dan dit hollandaiserecept stelen.
We zijn laat. Denk je dat ze er is?
Louisette? Natuurlijk. Het is bij haar.
Ik maakte een grapje.
- Waar gaat dit over? - Dat zei ze niet.
Het was een verrassing.
Misschien stopt ze met ‘t project. Geweldig.
- Julia. - Echt wel.
Vrienden, dit is Irma Rombauer.
Mrs Joy?
Ik deed een jaar over Joy of Cooking.
Eén jaar maar? Inclusief het uitproberen?
Ik heb ze niet allemaal geprobeerd. Het waren er zoveel.
Ik vond een kleine uitgever in St Louis.
Hoeveel geld gaf hij?
Ik betaalde hem. $3.000.
- $3.000? - Een klein fortuin.
Ik had wat verzekeringsgeld, want mijn man...
- Nee. - Pleegde zelfmoord?
Ja.
Ik dacht: “Wat moet ik ermee?”
Het boek werd verkocht
en Bobbs-Merrill gaf het opnieuw uit.
Kreeg je geld?
Zeker niet.
Ze bedrogen me, stalen mijn copyright.
Er is ‘n nieuwe editie. Raad eens?
- Wat? - Het register is een ramp.
City Chicken vind je niet bij de “C”.
Echt?
Het staat bij “Drumsticks.”
Niet.
Ze wilde alleen praten
over hoe haar uitgever haar bedroog
met duizenden dollars aan royalty’s.
Ik besefte dat...
Het wordt niet makkelijk, dat uitgeven.
Van Avis voor jou.
O, hemel.
Wat vindt ze er nu van?
Ze vindt mijn sauzen geweldig.
Geweldig, lieverd.
O, nee.
Ze heeft het iemand laten zien. Wat ik haar juist verboden had.
Ze liet het zien aan een redacteur in Boston
en die liet het zien aan de uitgeverij en...
Paul.
Ja? Wat?
Ze willen...
Ons boek uitgeven.
Dat is goed nieuws.
En ons een voorschot geven.
Hoeveel?
- $250. - Nee.
En als het af is, nog eens $500.
Ik ben trots.
De redacteur is er weg van.
Ze is er gewoon weg van.
“Met de geur van verbrand stoofvlees
“werd ik wakker met maagkrampen.
“Meldde me ziek.”
En ging weer naar bed.
Zet dat in je blog.
En ging weer naar bed.
K & T VLEES
Tegen de middag kon ik weer opstaan.
Wat maak je?
Kocht opnieuw ingrediënten.
Boeuf bourguignon.
Sleepte me naar huis.
En maakte weer boeuf bourguignon.
En als toetje frambozenpudding.
Erna voelde ik me prima.
Ik kookte voor 'n legende van wie ik pas had gehoord.
Misschien krijg je ‘n contract.
En als dat zo is?
Wat betekent dat? Dan ben ik een schrijver.
Hoeveel verdien je aan boeken?
Zoals een voorschot? Geen idee.
- $100.000? - Zeg dat nou niet.
Hallo?
Hoi.
Ik weet het. Hier ook. Pijpenstelen.
Ik weet het.
Bedankt.
Tot ziens.
Ze komt niet.
De man van The Christian Science Monitor.
Het regent.
We wonen in Long Island City en ze is ouder.
Een kwelling.
Wel meer stoofpot voor ons.
Doe eens wat minder positief.
Het is niet het einde van de wereld.
Ik dacht echt “boekcontract.”
Judith Jones en ik.
Dan hadden we extra geld
en woonden we niet boven ‘n pizzeria.
Hoe leg ik dit uit?
Mijn lezers zijn vast van streek.
- Vast wel. - Ik had het niet moeten vertellen.
Ze redden ‘t wel.
Hoe dan ook
redden ze ‘t wel.
- Flauw? - Niet meer.
Bedankt.
Ik zette Judith bijna flauw eten voor.
Iedereen wist ervan.
Ze redden ‘t wel.
Na dit jaar, ik kan niet wachten,
gaan je lezers verder met hun leven.
- En ik niet, bedoel je? - Geen idee.
Wat doe je zonder de aandacht?
Fijn.
Eindelijk ga ik ergens voor.
Oké, iets narcistisch.
Iets? Van 1 tot 10?
9,3. Maar een blog ben ik, dag na dag.
‘t Moest leuk zijn.
Maar ‘t zijn inzinkingen, al voelt ‘t niet zo.
Alsof ik samenwoon met ‘n egoïst
die schrijft voor vreemden.
Zogenaamd een avontuur.
Het is ons leven.
Het is geen avontuur, het is een ramp.
- Jouw idee. - Sorry.
Wat dacht ik wel niet?
Ik ben geen engel.
- Wel. - Niet waar.
- Wel waar. - Nee.
En ik voel me rot als je het zegt.
Dit komt niet in je blog.
- Wat? - Deze ruzie.
Ik ben weg.
- Alles goed, Julia? - Prima.
Helemaal prima.
Beste Avis, we hebben ingepakt
en gaan morgen naar Marseille.
Paul wordt daar commissaris Culturele Zaken.
Ik heb moeite om te doen alsof ik er niet kapot van ben.
Ik ga wat brood kopen.
Marseille heeft gelukkig niet de afleidingen van Parijs.
Dus kunnen we het boek afmaken.
Alleen niet op tijd.
Fijne Valentijn
We zijn nog in Frankrijk.
Beste Avis, ik weet niet wat we gedaan hebben
maar we zijn in Duitsland.
In Plittersdorf aan de Rijn,
MIS JE
dat pittoresker klinkt dan het is.
We halen onze nieuwe deadline niet.
Het duurt nog twee jaar.
Paul moest naar Washington.
Geen idee waarom.
Ze geven je vast eindelijk promotie.
Geen idee waarom ik dan naar Washington moet.
Had ook per telex gekund.
Een nieuwe functie dan.
Of je naar Parijs of Parijs wilt.
De kans is niet groot, maar ‘t kan.
Als we naar Parijs gaan,
dan zoek ik alvast naar een appartement.
Goed idee?
Ik bel je zodra ik hoor
dat we naar Parijs gaan, oké?
Oké.
- Ja. - Het kan.
Het kan.
Blijf staan.
- ’Cheese’. - Je hand.
- Mooi. - Benen bij elkaar.
Simpel.
We gaan zeggen dat ze minder geld krijgt
omdat ze er geen 40 uur per week insteekt zoals wij.
- Tachtig uur. - Precies.
- Wij zijn vaches enragées. - Inderdaad. Gekke koeien.
Maar dat kan ik niet tegen Louisette zeggen.
- Jij moet het doen. - Ja. We moeten hard zijn.
Hierna zal ik meer van haar houden.
Tot op zekere hoogte help je wel.
Ik help wel.
Ik bedacht erwtjes bij de coq au vin.
Dat was een geweldig idee,
maar het boek is ‘n meesterwerk.
We zijn een team.
We zijn De Drie Musketiers.
Dat klopt, Louisette.
En je bent waardevol voor het project.
Bedankt.
Maar...
Ik ga scheiden.
- Wat? - Jean-Luc gaat bij me weg.
Het spijt me, Louisette. Vergeet dat ik erover begonnen ben.
Ze mag niet evenveel krijgen.
Simca, nu niet.
Ze doet niks.
Je doet niks en dus krijg je 10%.
Tien procent?
Je doet niets.
Vijfentwintig.
- 15. - 20.
Achttien, geen cent meer.
Bij onze namen moet staan:
“Door Julia Child en Simone Beck, met Louisette Bertholle.”
- ”Met”? - In kleinere letters.
Nee, Simca.
Onze namen even groot... En alfabetisch.
Zij bedacht de erwten in de coq au vin niet.
- Nee. - Het stoort me.
Voor mij?
Beste Avis, we hebben onze eigen versie van Kafka.
Paul ging naar Washington. Ik dacht
dat de Amerikaanse regering
eindelijk zag hoe waardevol hij was.
Hij werd onderzocht.
Hij werd drie dagen ondervraagd
met een stapel papier op tafel.
Ze vroegen naar onze vrienden, boeken, jaren in China, burgerzin.
Ze vroegen hem zelfs of hij homoseksueel was.
- Bent u homoseksueel, Mr Child? - Nee.
Ik ben geen homo.
Dit is geen grapje.
Dat weet ik.
Hij kwam thuis, vrijgesproken maar verslagen.
Het was ‘n nachtmerrie.
Wat moet ik doen?
Alsof ik mijn leven verspild heb.
- Paul. - Nog één functie,
dan met pensioen en dan?
Dat zien we wel.
Ik weet niet waarom het was.
Weet je?
Jij hebt het boek nog.
Het is ook jouw boek.
Ja.
Zonder jou was het geen boek.
Al krijgen Simca en ik het nooit af.
- Op een dag is ‘t af. - Dat vraag ik me af.
Enfin:
raad eens wie er niet kwam eten gisteren.
Inderdaad.
Het regende en Judith Jones kwam niet.
Ik was teleurgesteld.
En ik kreeg ruzie met m'n man en hij vertrok.
En ik kreeg ruzie met m’n man en hij vertrok.
De boeuf bourguignon was heerlijk.
Ik neem de frambozenpudding mee naar kantoor.
Goedemorgen.
Kun je even komen?
Ik heb niets verteld.
Julie?
- Voel je je beter? - Ja.
Liet je het vlees aanbranden?
Dat is niet waarom ik niet kwam werken.
Buikgriep.
Het is een vrij land.
Maar die blog van jou, daar wil ik niet in voorkomen.
Als je niet wilt komen, laat ‘t weten.
Iemand wil deze baan. We willen iets doen.
Het spijt me.
Iemand anders zou je ontslaan.
Een republikein zou je ontslaan.
Ik ben geen sukkel.
Ik ben geschokt. Ongelooflijk.
Als jij en Eric het niet redden, wie wel?
Iedereen kan het. Ik niet, want ik ben een trut.
Sarah, ik ben ‘n trut.
Dat weet ik.
‘t Is uit met Garth.
Sorry, ik ben inderdaad egoïstisch.
Ach, ik hield niet van hem.
Vind je me echt een trut?
- Ja. - Ik weet het.
Wie is dat niet?
Julia.
Ik heb nagedacht over Julia.
Zij werkte ook voor de overheid.
Ze had een aardige man, net als ik.
We voelden ons verloren en werden gered door eten.
Veel overeenkomsten. Maar ik ben geen Julia Child.
Julia werd nooit boos omdat iets overkookte
of verbrandde in de oven of niet doorging.
Ze deed vast nooit naar tegen haar man.
Ze had tijd voor haar man.
Helaas ben ik anders.
Leek ik maar meer op haar. Zij verdiende haar man.
Dat is de waarheid.
Voorlopig.
Vanavond yoghurt.
PUBLICEREN
Eric Powell van Archaeology. Spreek wat in.
Vreselijk om zonder je te slapen.
Waar ben je?
Ik mis je.
- Hallo? - Schat, is er iets?
Nee.
Waarom denk je dat?
Hebben Eric en jij ruzie?
Nee.
- Is hij bij je? - Nee.
Je blog was vreemd genoeg bedachtzaam.
- Waar is hij? - Weg.
Om pizza te halen.
Ben je gestopt met koken?
Tijdelijk. Even een pauze.
Begin weer.
Het zou goed zijn om iets af te maken.
- Julia gaf niet op. - Ik ook niet.
Ik bedoel alleen maar: niet doen.
Hé.
Ben je terug?
Alsjeblieft.
Wat eten we?
Avis zei dat ze hier zou zijn.
Anders nemen we een taxi.
Die heb je in Boston.
Ze komt wel. Ze draagt een geruite jas.
Zo herken ik haar.
Hoe bedoel je? Is ze veranderd?
Nou...
“Zoek naar de vrouw in een geruite jas.”
- Dus... - Nooit ontmoet?
We zijn penvrienden.
Kennen elkaar niet?
We schrijven elkaar.
Hoe is dat dan begonnen?
Lang verhaal.
Avis’ man, Bernard De Voto, was een geweldig schrijver.
Hij schreef een artikel over roestvrij stalen messen
- en dat hij ze haatte. - Ja.
Dus ik schreef hem een brief, omdat hij gelijk had
en Avis schreef terug.
Ik schreef haar terug en zij mij.
Dat is acht jaar geleden.
- Avis. - Julia.
- Mijn lieve vriendin. - Kijk dan.
Geweldige vriendin. God zegene je.
Dit is een indrukwekkend project, Mrs Child en Mrs Beck.
Bedankt.
Je redacteur is er weg van.
Klopt. Geweldig.
Zoiets was nog niet te koop.
- Het probleem is niet de omvang. - Het zijn 700 pagina’s.
- Klopt. Het is lang. - We weten dat het lang is.
700 pagina’s recepten voor saus en gevogelte.
Misschien kunnen jullie het in delen uitgeven.
Deel één: sauzen.
- Deel twee... - Gevogelte.
Ja.
Volume drie: vis. Vlees, groente en nagerechten.
Eén, twee, drie... Zes delen.
Eieren.
- Eieren. - Zeven delen.
We willen geen encyclopedie.
Dit was voor huisvrouwen.
Huisvrouwen willen iets snels met een mix.
Zoals dit.
Echt thuis koken Della Simmons
Even namens iedereen gesproken:
als jullie het willen reviseren, hebben we interesse.
Simca, het spijt me.
Je hebt de verkeerde gekozen.
Ik kon beter samenwerken met “Alaskagebak in een bloempot.”
We zoeken gewoon een andere uitgever.
We beginnen net. Julia, je boek is een meesterwerk.
Marshmallow Fluff?
Houd het voorschot.
Geef geen cent terug.
Waarom wilden we dit doen?
Wie weet dat nog?
Ik.
Een Frans kookboek voor Amerikaanse vrouwen zonder kok.
Dat doen we dus ook. We doen het gewoon opnieuw.
Punt uit. Heel simpel.
Het nagerechtendeel is klaar. Dankzij Simca is het briljant.
Bedankt.
Ik heb het nog niet getypt.
Maar dan heb ik iets te doen in Oslo.
Vannacht maakte ik custard
Kijk eens naar de mooiste kip ter wereld.
Stout.
Wauw.
O, mijn god.
Het voelt zo goed. Nee, echt.
Ik wil dit moment koesteren.
Dat alles mogelijk is.
Dat de uitgever alles geweldig vindt
en er een miljoen exemplaren worden verkocht.
Hier moet op gedronken worden.
- Toch? - Ja.
Wat eten we?
Eet ze varkensvlees?
Ze schrijft over eten. Natuurlijk. Het komt goed.
Je weet dat je gelijk hebt.
- Vroeg? - Op tijd.
- Ik rond af. - Dank.
Je bent vreselijk om mee samen te leven.
Wie is daar?
Amanda Hesser.
Kom binnen.
Je voelt haar aanwezigheid
als lerares en leidraad.
Ik praat met haar tijdens het koken.
Alsof ze bij me in de keuken staat.
Een fantasievriendje.
Ja.
Voor haar schrijf ik.
Ze leest het vast nooit.
Ik wil haar ontmoeten.
Haar bruidsmeisje zijn in 1946.
Dan moet ik wel in de tijd reizen,
maar daar denk ik aan.
We willen naar Julia’s keuken in het Smithsonianmuseum.
Ik heb nog 15 dagen en 24 recepten
en een eend om uit te benen.
Het mag niet tijdens het eten, maar “jummie”.
De race om de Franse keuken te leren
Met Julie Powell. Momentje alstublieft.
Met Julie Powell. Wilt u wachten?
- Ja. - Fijn.
- Lower... - Met Sarah.
De krant. Wauw.
Ja. Kan ik je terugbellen?
Ik bel je terug.
Waar kan ik u mee helpen?
- Hoi. - Hallo.
Raad eens? Voicemails?
Vijfenzestig.
- Vijfenzestig? - Vijfenzestig.
Julie Powell van in de krant? Judy Clain.
Ik wil u vragen of u 'n boek wilt schrijven.
Bel me op (212) 049-0067.
Met Sarah Chalfant.
Ik wil graag je agent zijn.
- Ik ben producent. - Ik word schrijver.
Dat ben je al.
Met Ruth Spungen, redactrice.
Bel me op (212) 157-3245.
- Perentaart. - Straks.
Met mama. Je staat in de krant.
Iedereen belt.
En de nicht van tante Jessie,
wier man de eetwedstrijd won en graag puzzelt,
heeft een krantenabonnement.
Iedereen is zo blij.
Met Ken Dryer, redacteur.
Je blog, geweldig. We willen hem uitgeven.
Ik ben redacteur.
We willen je graag ontmoeten.
- Praten. - Ideeën.
We maken een...
- Boek. - Film.
- Tv-serie. - Talkshow.
- Bel me. - Bel me.
Bel me.
Bedankt.
Cocktails.
- Hier. - Bedankt.
- Met Julie. - En Eric.
- Aan 't koken. - En bloggen.
En zo, dus spreek wat in.
- Jij maakt ze lekkerder. - Sterker.
Met Barry Ryan.
Ik schrijf over Julia's 90e verjaardag
en jouw blog vond ze
een beetje vervelend, dus misschien wil je reageren.
Hallo?
Ja, dat klopt.
Zei ze dat?
Zei Julia Child dat?
Heeft ze ‘t gelezen?
Nee, ik wil niet reageren.
Bedankt voor het bellen.
Julia haat me.
Jule?
Ze haten ons.
Wie?
Houghton Mifflin.
- Nee. - Echt wel.
Ze vinden het boek goed.
Ze geven het niet uit.
Het is te duur, “economisch verboden”.
Na acht jaar blijkt dit iets te zijn om me iets te doen te geven
zodat ik iets te doen heb.
Ach.
Boehoe.
En nu?
- Je bent lerares. - Ja.
Je kunt lesgeven.
Toch? We gaan naar huis...
Waar is dat?
Waar wonen we?
- Thuis is waar wij zijn. - Ja.
Het komt wel goed.
- Lesgeven in de keuken. - Ja.
Of op tv.
Tv?
- Ik? - Ja.
- Paul. - Nee.
Je zou het goed doen.
- Paul. - Echt.
Niet...
Ik maak geen grapje.
Iemand geeft je boek uit.
Iemand gaat je boek lezen.
Want je boek is super.
Je boek is geniaal.
Je boek gaat de wereld veranderen.
Hoor je me?
Je bent zo lief.
Je bent
de liefste.
Laat ze.
Judith, kijk hier eens naar.
Onze scout, Avis De Voto,
kent de auteur van ‘n Frans kookboek.
Houghton Mifflin doet het niet.
Vreselijke titel.
Veel plezier.
Jummie.
O, hemel.
- Hier is het. - Wat...
- Wie is dat? - Geen idee.
Voor Mrs Julia Child.
Frisjes.
Alstublieft.
Alfred A Knopf Incorporated SPECIALE ZENDING
Beste Mrs Child,
we lazen uw Franse kookboek,
bestudeerden het en hebben eruit gekookt.
We vinden het een uniek boek
dat we willen uitgeven.
Paul.
Wat?
Knopf...
Knopf wil ons boek uitgeven.
Knopf of Nopf?
- Nou en? - Nou en?
Ze bieden een voorschot van $1.500.
O, mijn god.
“We denken dat uw kookboek voor Amerika hetzelfde zal doen
“als Joy of Cooking voor het standaard koken.
“Zo verkopen we het ook.”
Julia.
Hopelijk zien we elkaar snel
en dan praten we over de titel.
De titel moet dit boek onderscheiden
van alle andere kookboeken.
- Is dit de normale gang van zaken? - Absoluut niet.
“Mastering the Art of French Cooking.“
Wat vind je?
Ik heb geen idee.
- Julia, dat kan niet. - Oké, dan.
Ik vind het geweldig.
Gebruikte Julia Child het woord “haat”?
Nee.
Maar ze vond me respectloos en niet serieus of zo.
Serieuzer kan ik niet zijn.
Denkt ze dat ik haar gebruik?
Ze kan je blog niet gelezen hebben. Toch?
Hij wist het niet.
Maar ze had er een mening over.
Zou het zijn omdat ik vaak vloek?
Misschien. Wie weet.
Ze is gek als ze niet snapt wat je doet.
Ze is niet gek.
Ze is perfect.
In jouw hoofd, ja.
Ze is niet perfect.
De Julia in jouw hoofd doet ertoe.
Ik ontmoet haar nooit.
Je kent haar al.
- Bedankt. - Graag gedaan.
- Ze heeft me gered. - Je redde jezelf.
Ik verdronk en zij nam me mee.
Niet overdrijven.
Ze leerde koken,
omdat ze hield van haar man
en niets beters wist.
Ze vond het leuk.
Ik begrijp het nu eindelijk.
Ze heeft 't me geleerd.
Maar dit leerde ze me echt.
ze leerde me koken
Zo.
Nog één recept.
Het uitbenen van een eend lijkt onmogelijk.
- Dit... - Alles is mogelijk.
...kan 45 minuten duren vanwege de angst.
Niet bang zijn.
Geen angst, Julia.
Pak je mes, confronteer de eend.
Jij bent mijn eend.
Maak een diepe snee in zijn rug
van de nek tot de staart om de ruggengraat bloot te leggen.
Houd de scherpe kant van een mes tegen het bot...
Het is me gelukt, Julia.
...haal het vlees weg.
Bind de uitgebeende eend met de huid naar beneden.
Rol het deeg uit.
...twee uur en haal uit de oven. Laten afkoelen.
Het ziet eruit zoals het hoort.
Pak je ook de borden?
- Zeker? - Ik heb ze.
Kom eraan.
Daar is ze. Wauw.
Bedankt. La pièce de résistance.
365 dagen. 524 recepten.
- Gefeliciteerd. - Bedankt.
Fantastisch.
Geweldig.
Heerlijk.
Zonder jou was het me niet gelukt.
Iemand zei ooit:
je bent de boter op m’n brood, m’n adem.
Op mijn man.
Ik hou van je.
Bedankt.
Het is voorbij.
Het project is afgerond. We zijn weer bij af,
Eric, ik, de kat, uitgeput,
in een buitenwijk, aan het eten.
Bedankt, iedereen.
En raad eens?
Bon appétit.
Julia Childs Keuken
Zie je dat het aanrecht hoger is?
Haar beroemde vijzel en stamper.
Als jij het zegt.
- Perfect. - Maak een foto.
Oké.
Mooi. Andere houding.
Tegen haar praten.
Dat is goed.
Nog eentje.
Heel goed.
Dat is ‘m.
Geef me even.
Ik hou van je, Julia.
Daar ben je.
Ruikt goed. Wat is ‘t?
Navarin d'agneau.
Iets voor jou.
Paul Child stierf in 1994, op z’n 92e.
Julia Child stierf in 2004, op haar 91e.
Mastering the Art of French Cooking, de 49ste druk.
Julie & Julia kwam uit in 2005.
Eric en Julie zijn verhuisd.
Ze is schrijfster.
Haar boek is verfilmd.
Rip en bewerking door ThaFlow Gedownload van ondertitel.com